Zamanın açık kapıları

İnsan gençken hayatı düz bir çizgi sanıyor; bir noktada başlar, kavga eder, yürür ve bitirir.

Bu yüzden yirmi iki yaşında, yeni bir sayfaya yer açmak için eski şiir defterimi yakmayı marifet saymıştım. Israr etmeden, gitmesine izin verdiğim o ilk aşkın ardından düşündüm de Eskişehir’in ayazında ateşe attığım o şiirler, aslında kendime çektiğim bir duvarmış; bilemedim!

Kırkı geçtiğimde anladım ki hayat düz bir çizgi değil, devasa bir konakmış. İç içe geçen odaları, o odaların arasında saklı koridorları varmış. Yaşamı bütünüyle kucaklamak, geçmişi yakıp yıkmakla değil, o odaların kapılarını ardına kadar açık bırakmakla mümkünmüş. Eski sevdaların odasından esen rüzgâr sonraki aşkını üşütmüyor; aksine içeriyi havalandırıyormuş.

Şimdi yetmiş dört yaşın o en yüksek, en havadar odasından bakıyorum dünyaya. Aşağıda yirmi iki yaşındaki o çocuk hâlâ defter yakıyor, kırk yaşındaki adam merakla kapıları aralıyor. Bugünkü ben ise burada, penceremin önünde, biraz yorulmuş ama bükülmemiş bir ruhla hepsini izliyorum. Dünyayı değiştiremedik belki ama dünya da bizi kendi kalıbına dökemedi. Şiir defterim yandı gitti, geriye o asil, dik ve dingin külleri kaldı.

Yaşam ve Biz

Yaşam bu hiç belli olmaz,
odalar arasında gezinirken bakarsın bitivermiş;
yarı yangın, yarı dingin, yarı bilge,
bütün yaşlarımızla birlikte.

Yirmi ikinin yaktığı o gizli defter,
kırkından sonra açılan o esrarengiz kapılar...
Ne bir yenilgi bu ne de bir pişmanlık;
yaşamak, her yaşın hakkını vermekmiş meğer.

Zaten ayrı değiliz yaşam ve biz;
açık bıraktığımız o geçitlerde,
eski Eskişehir, yanan şiirler ve ilk gençlik aşkıyla,
kavga ile birlikte,
ama artık bütünüyle dingin...

(Not: Yukarıdaki şiirin esin kaynağı YAŞAM ve BİZ, 1975 yılında yaktığım ilk ve son şiir defterinden:
Yaşam bu hiç belli olmaz, bakarsın bitivermiş;
yarı mutlu, yarı mutsuz, yarı sarhoş, kavga ile birlikte.
Zaten ayrı değiliz yaşam ve biz; kavga ile birlikte.)

Ecz. Arif Yayla