Dünya Çatırdıyor

Çok ama çok eski bir Eskimo efsanesinde, eriyen buzul adacıkları arasında yolunu bulmaya çalışan bir kutup ayısının, “Yakalarsam öpücem” adlı bir şarkı söylediğinin anlatıldığını ve Tarkan’ın şarkısının da oradan alındığını…

Yine aynı efsanede, kış mevsimini hapur hupur yiyen birinden söz edildiğini...

Onu babaannesini ormana ölüme terk etmeye götüren bir genç Eskimo’nun gördüğünü söylesem…

İnanmazsınız değil mi, inanmayın.

Peki, “Buzullar çatırdarken, saçını tarar bizim kız Kuala Lumpur’da” şarkısından söz etsem…

Ona da inanmadınız.

O zaman ben size, Dünya Merkez Bankaları Federasyonu’nun resmi sitesindeki şarkı olan, “Bas bas paraları Leyla’ya, bir daha mı geleceğiz dünyaya” şarkısından söz edeyim.

Buna ister inanın ister inanmayın. Ama tüm dünyadaki insanların başının enflasyonla belada olduğu bir gerçek…

Bu bas bas paraları diyen adamlar- hoş aralarında bir de kadın var- geçen gün Glaskow’da toplandılar. Karbon salınımından, yağmur ormanlarından filan söz ettiler. Ekonomi diye bildikleri şeyin para basmak olduğundan söz etmediler doğal olarak. Bu kadar para basılınca, ülkelerin birbirine enflasyon ihraç etmeye başladığı filan da umurlarında değil.

Hiç lafı uzatmayalım. Teknoloji ve iklim değişikliğinin sarstığı bu yalan ve sanal dünyada, dünyayı yönetenler bu yeni koşulları ve bu koşullarda dünyayı nasıl yöneteceklerini bilmiyorlar. Onun için şaşkın şaşkın toplantı yapıyorlar.

Yağmur ormanlarını kim, nasıl yönetecek bunu bilen var mı?

Bilim biliyor mu, bilenleri olsa bile aralarında yangına körükle gidenlerin de çok olduğu bilinir zaten…

1918 yılında dünya, İspanyol Gribi diye bir salgın yaşadı. Ortada aşı filan olmadığı halde salgın iki yıl sürdü. Şimdi aşı da var ama anlaşılan salgın iki yılı aşacak. Dua edelim çok aşmasın da…

Virüsler mi değişti, yoksa biz mi değiştik?

Covid-19 salgınının nasıl çıktığını kim biliyor? Kim bunun sorumlusunu arıyor?

Kimse aramıyor, kimse sormuyor.

Sonra Glaskow’da toplantı…

“Âlemin keyfi yerinde yine maşallah…”

Keşke para basma makinelerini de getirselerdi Roma’daki Âşıklar Çeşmesi’ne, bozuk para atmaya ne gerek var…

Ne görüntü olurdu ama içi kâğıt para dolu Aşk Çeşmesi…

Fonda, “Aşkımla oynama kumar değildir…”

Buzullar bir yana, dünya ticareti çatırdıyor.

Üretimde ve tedarikte magnezyumdan chip’e, doğalgazdan petrole her yan sorun dolu.

Tüm dünyada arabesk şarkılar moda olursa hiç şaşmayız.

Virüs ortalıkta cirit atıyor. Eve kapandık bir işe yaradı mı bilmiyoruz. Bu virüs konusundaki bilginin yetersizliği, tüm uzmanların konuşmalarından hemen anlaşılıyor.

Çok akıllı olduğumuzu söyleye söyleye, bindiğimiz dalı kesmeye devam ediyoruz.

Glaskow’da toplantı…

TV yöneticisi olsam, bu haberi Queen’in, “The show must go on” (Gösteri sürmek zorunda) şarkısı eşliğinde veririm.

Buzullar ve ticaret çatırdıyor, teknoloji karşısında insan hükmen mağlup bakan eden yok.

Sağlığı, ticareti ve buzulları çatırdatıyoruz ve bunları medeniyet, akıl, uygarlık filan diyerek yapıyoruz.

Ne kendi soyumuza, ne de doğaya acıyoruz.

Varsa yoksa bas bas paraları Leyla’ya, bir daha mı geleceğiz dünyaya.

Kabul edelim anlamıyor ve bilmiyoruz.

2000’li yılların başında farklı bir dünyanın kapısına geldiğimizin farkında bile değiliz.

Bu yeni, daha çok iyi tanımadığımız dünyayı nasıl yöneteceğimizi bilmiyoruz.

Tavşan deliğine düşmüş Alice gibiyiz.

Bu sanal ve yalan dünya eskisine pek benzemiyor.

“Meta”ların ötelerin soluğu ensemizde geziniyor.

Biz de rahat durmayıp, yarasa mağaralarına çomak sokuyoruz zaten.

Şarkılar bizi söylerken, deneme-yanılma ile durmadan işleri kurcalıyoruz.

Acıdır ama daha dünyanın dört bir yanını birbirine bağladığımızın bile farkında değiliz.

Onun için sade buzullar değil…

Dünya çatırdıyor.