Ellili yıllarda doğduk biz. Çocukluğumuzun sokaklarında misket oynarken, gençliğimizin meydanlarında slogan atarken, hep bir şeyleri sorgulamayı öğrendik. Yetmişini devirmiş bir kuşak olarak hâlâ içimizde aynı kıvılcım var: Yanlış giden ne varsa düzeltebileceğimize inanmak.
Ama yaşam, her zaman bizim istediğimiz gibi akmadı. Çabalarımızın önüne duvarlar örüldü, hayallerimiz bazen yarım kaldı. Yine de pes etmedik. Çünkü biz, pes etmeyi bilmeyen bir kuşağız.
Bugün dönüp baktığımızda, belki dünyayı değiştiremedik, ama dünya da bizi değiştiremedi. İşte bu söz, bizim gururumuzun özüdür. Böbürlenmekte haklıyız; çünkü dünyayı yaşanası bir gezegene çevirme aşkına kapıldıysanız, artık geri dönüş yoktur. O aşk, insanın damarına bir kere işledi mi, ömrünün sonuna kadar taşır.
Bizim kuşak, kaybettiği savaşlardan bile umut devşirmeyi bildi. Çünkü her yenilgi, bir sonraki kuşağa bırakılan bir derstir. İşte bizim mirasımız, inadına insan kalabilmektir.
Bir soru: Acaba bizim kuşaktan iki arkadaş gibi, cebindeki paraları birleştirip bakkaldan 10 adet zeytin, 2 adet yumurta, 50 g peynir ve 2 ekmek alabildiğinde oh be diyen kaldı mı? (Yaşanmış iki üniversiteli gencin öyküsü.)
Şimdi torunlarımızın gözlerine bakarken, içimizde bir sızıyla birlikte bir gurur da büyüyor. Onlara bıraktığımız en büyük armağan, dünyayı değiştirme aşkının kendisi. Belki onlar başaracak. Belki onlar, bizim yarım kalan şarkımızı tamamlayacak.
Ve biz, bizi anlarlar mı acep demeden içimizdeki sesle fısıldamaya devam edeceğiz: “Biz dünyayı değiştiremedik ama dünya da bizi değiştiremedi.”
Ecz. Arif Yayla